เป็นเวลากว่า 1,000 ปีมาแล้ว มนุษย์พยายามกำหนดงานศิลปะต่างๆออกมาเป็นคำพูด เช่น มีความสมจริง , มีความงดงาม , มีอุดมการณ์ทางศีลธรรม เป็นต้น โดยเสียงวิจารณ์อันหลากหลายไม่เพียงแค่นำเสนอมุมมองใหม่ ๆ อันเกี่ยวกับงานศิลปะเท่านั้น แต่ยังทำให้โลกออกจากกรอบที่ได้กำหนดไว้อีกด้วย สำหรับในวันนี้เราจะมาแนะนำให้คุณรู้จักกับนักวิจารณ์งานศิลปะที่มีชื่อเสียงของโลกกัน

Giorgio Vasari ค.ศ. 1511 – 1574

Giorgio Vasari ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักประวัติศาสตร์ทางศิลปะคนแรกเป็นที่ได้รับการยอมรับ เขาเป็นทั้งจิตรกรผู้มีชื่อเสียง ,ประติมากร , สถาปนิก ที่มีความคิดสร้างสรรค์ และ Vasari นี่แหละที่ได้ประกาศเกียรติคุณคำว่า ‘Renaissance’ โดยเป็นคำซึ่งเกี่ยวข้องกับการเกิดใหม่ของวัฒนธรรมในยุโรป ตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 – 16

Etienne La Font de Saint-Yenne ค.ศ. 1688–1771

หนึ่งในนักวิจารณ์ศิลปะชาวฝรั่งเศส เขามีอิทธิพลต่อการวิจารณ์สุนทรียภาพอย่างยั่งยืน โดยสร้างวาทกรรมเกี่ยวกับสถานะของศิลปะร่วมสมัยและสังคมร่วมสมัยออกมามากมาย อีกทั้งยังเป็นผู้เขียนวิธีเชิงโครงสร้าง สำหรับการวิจารณ์ศิลปะมานานกว่าศตวรรษแล้ว

Denis Diderot ค.ศ. 1713–1784

เขาเป็นผู้มีอิทธิพลอย่างกว้างขวาง ซึ่งครอบคลุมปรัชญาการวิจารณ์และวิทยาศาสตร์ ตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งของเขาได้ตีพิมพ์แนวคิดหลักมากมาย เช่น Jean-Jacques Rousseau, Jacques Necker , Voltaire Diderot เป็นต้น อีกทั้งยังเป็นผู้มีส่วนในการเขียนบทความเกี่ยวกับวรรณคดีและศิลปะอีกด้วย

Johann Joachim Winckelmann ค.ศ. 1717–1768

นักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวเยอรมันคนนี้ เป็นผู้สนับสนุนให้เกิดความสนใจในศิลปะคลาสสิก ในปี ค.ศ. 1765 เขาเป็นผู้เขียนเรียงความ ภาพสะท้อนแห่งภาพวาดและประติมากรรมของชาวกรีก เขาเข้าทำงาน ณ Vatican ในตำแหน่งบรรณารักษ์ หลังจากนั้นเขาก็ได้ขึ้นเป็นประธานของโบราณวัตถุ ในที่สุดเขาก็เป็นเลขานุการของพระ Cardinal Winckelmann สามารถเข้าถึงขุมทรัพย์โบราณมากมายของโบสถ์ Catholic พร้อมพัฒนาระบบเพื่อจำแนกช่วงเวลาอันแตกต่างกันในประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตกยุคแรกซึ่งยังคงใช้อยู่ ณ ปัจจุบัน

Guillaume Apollinaire ค.ศ. 1880–1918

เขาเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะกวีนวัตกรรมแนวโวหาร อีกทั้งเขายังนิยมชมศิลปะสมัยใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาสนับสนุนความพยายามของนักเขียนภาพของเพื่อนของเขาอย่าง Pablo Picasso ก่อนสาธารณชนจะยอมรับรูปแบบในการวาดใหม่ของเขาเสียอีก

Walter Benjamin ค.ศ.1892–1940

Walter Benjamin ได้เขียนบทความงานศิลปะขึ้นมา ในปี ค.ศ. 1935 คือ ‘งานศิลปะในยุคของการสืบพันธุ์ทางกล’ เขาตั้งข้อสังเกตว่าตราบใดที่มนุษย์ยังคงทำงานศิลปะ พวกเขาก็ต้องลอกเลียนแบบอยู่ เช่น การพิมพ์สไตล์ในแบบของคุณหรือการนำแม่พิมพ์รูปปั้นมาใช้ซ้ำ โดยในยุคสมัยใหม่การถ่ายภาพกับภาพยนตร์สามารถดึงดูด ได้ดีกว่าศิลปะแบบดั้งเดิมใดๆ แล้วถ้าอย่างนั้นทำไมภาพวาดกับรูปปั้นจึงยังคงมีค่า Walter Benjamin แสดงให้เห็นว่าสิ่งที่ทำให้งานศิลปะดั้งเดิมมีความพิเศษ คือ เป็นสิ่งจับต้องไม่ได้ นั่นเอง